قصیده ای که در او مدح مرتضی نبود: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات شعر | |||
| عنوان = [[قصیده ای که در او مدح مرتضی نبود]] | |||
| تصویر = | |||
| توضیح تصویر = | |||
| نام شعر = کیش اهل محبت | |||
| نام شاعر = میرزا داراب جویا | |||
| قالب = غزل | |||
| وزن = مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن | |||
| موضوع = مدح امیرالمومنین | |||
| مناسبت = مجالس شیعه | |||
| زمان سرایش = قدیم | |||
| زبان = فارسی | |||
| تعداد ابیات = 7 | |||
| منبع = دیوان جویای تبریزی | |||
}} | |||
'''قصیده ای که در او مدح مرتضی نبود''' میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور و مورد احترام و اکرام وی وحاکمان کشمیر قرار گرفت.جویا تبریزی از چهرههای نامدار در سبک هندی است. او از مهمترین شاگردان صائب تبریزی به شمار میآید. | '''قصیده ای که در او مدح مرتضی نبود''' میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور و مورد احترام و اکرام وی وحاکمان کشمیر قرار گرفت.جویا تبریزی از چهرههای نامدار در سبک هندی است. او از مهمترین شاگردان صائب تبریزی به شمار میآید. | ||
نسخهٔ ۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۱
اطلاعات شعر | |
---|---|
نام شعر | کیش اهل محبت |
نام شاعر | میرزا داراب جویا |
قالب | غزل |
وزن | مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن |
موضوع | مدح امیرالمومنین |
مناسبت | مجالس شیعه |
زمان سرایش | قدیم |
زبان | فارسی |
تعداد ابیات | 7 |
منبع | دیوان جویای تبریزی |
قصیده ای که در او مدح مرتضی نبود میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور و مورد احترام و اکرام وی وحاکمان کشمیر قرار گرفت.جویا تبریزی از چهرههای نامدار در سبک هندی است. او از مهمترین شاگردان صائب تبریزی به شمار میآید.
شعرین تانیماسی
این شعر، غزل است و دارای 7 بیت می باشد.وزن آن مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن بوده و در مدح میرالمومنین علی(ع) است.
متن شعر
قصیده ای که در او مدح مرتضی نبود | چو سبحه ای ست که از خاک کربلا نبود | |
وجود پاک تو و ذات حضرت نبود | چو لفظ و معنی از یکدگر جدا نبود | |
بود ز شیر فلک رتبه ی سگت افزون | گدای درگه تو کم ز پادشا نبود | |
به کیش اهل محبت کسی که از دل و جان | غلام تو نبود بندهٔ خدا نبود | |
کسی که بغض تو در خاطرش گره کرده است | نمی شود ولد حیض یا زنا نبود | |
همین بس است بهشتم که روز بازپسین | مرا به درگه غیر تو التجا نبود | |
هزار شکر که از شعر و شاعری جویا | به غیر مدح سراییم مدعا نبود |
- ↑ دیوان جویای تبریزی، ص 212