شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین اثر شعری سیدمحمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار درباره امام حسین(ع) است. این شعر در نوزده بیت در قالب غزل و در وزن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن سروده شده است. موضوع شعر «شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین» راجع به خروج کاروان امام حسین(ع) از مکه و حرکت به سمت کربلا می باشد.
اطلاعات شعر | |
---|---|
نام شعر | هوای نینوا |
نام شاعر | سیدمحمدحسین بهجت تبریزی |
قالب | غزل |
موضوع | امام حسین(ع) |
مناسبت | حرکت امام حسین(ع) |
زمان سرایش | معاصر |
زبان | فارسی |
تعداد ابیات | ۱۹بیت |
متن شعر
شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین | روی دل با کاروان کربلا دارد حسین | |
از حریم کعبه جدش به اشکی شست دست | مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین | |
میبرد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم | بیش از اینها حرمت کوی منا دارد حسین | |
پیش رو راه دیار نیستی کافیش نیست | اشک و آه عالمی هم در قفا دارد حسین | |
بسکه محمل ها رود منزل به منزل با شتاب | کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین | |
رخت و دیباج حرم چون گل به تاراجش برند | تا بجائی که کفن از بوریا دارد حسین | |
بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب | ورنه این بی حرمتی ها کی روا دارد حسین | |
سروران ، پروانگان شمع رخسارش ولی | چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین | |
سر به تاج زین نهاده راه پیمای عراق | می نمید خود که عهدی با خدا دارد حسین | |
او وفای عهد را با سر کند سودا ولی | خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین | |
دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا | با کدامین سر کند مشکل دو تا دارد حسین | |
سیرت آل علی با سرنوشت کربلاست | هر زمان از ما یکی صورت نما دارد حسین | |
آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند | عزت و آزادگی بین تا کجا دارد حسین | |
دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت | داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین | |
بعد ازینش صحنه ها و پرده ها اشکست و خون | دل تماشا کن چه رنگین سینما دارد حسین | |
ساز عشق است و به دل هر زخم پیکان زخمه ئی | گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین | |
دست آخر کز همه بیگانه شد دیدم هنوز | با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین | |
شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا | جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین | |
اشک خونین گو بیا بنشین به چشم شهریار | کاندرین گوشه عزایی بی ریا دارد حسین[۱] |
پانویس
منابع
- شهریار، سید محمدحسین، دیوان شهریار، تهران، زرین، ۱۳۸۷ش.
- ↑ شهریار، دیوان شهریار، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۷۰.