ای دل فکار باش که ایّام ماتم است: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات شعر | عنوان =ای دل فکار باش که ایّام ماتم است | تصویر = | توضیح تصویر = | نام شعر = | نام شاعر = تأثیر تبریزی | قالب = غزل | وزن = | موضوع =امام حسین(ع) | مناسبت =هلال محرم | زمان سرایش = | زبان = فارسی | تعداد ابیات = ۱۳بیت | منبع = }} '''ای...» ایجاد کرد) |
Z.khansari (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
(۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{سرصفحه | ||
| | | مطلع= ای دل فکار باش که ایّام ماتم است | ||
| | | نام شعر= | ||
| | | شاعر = تأثیر تبریزی | ||
| | | مصحح = | ||
| | | بخشی از دیوان = | ||
| قالب = غزل | | بخشی از مجموعه اشعار = | ||
| وزن = | |قالب = غزل | ||
| موضوع =امام حسین(ع) | |وزن = | ||
| | |موضوع = امام حسین(ع) | ||
| | | قبلی = | ||
| | | بعدی = | ||
| | | سال خورشیدی = | ||
| | | سال میلادی = | ||
| سال قمری = | |||
| یادداشت = این مرثیه مناسب هلال محرم میباشد. | |||
}} | }} | ||
{{شعر}} | {{شعر}} | ||
{{ب|ای دل فکار باش که ایّام ماتم است|ای جان سیاه پوش که ماه محرّم است}} | {{ب|ای دل فکار باش که ایّام ماتم است|ای جان سیاه پوش که ماه محرّم است}} | ||
خط ۳۳: | خط ۳۲: | ||
{{ب|تاریک شد به دیده چو شب، روز مردمان|گویا غروب نیّر مولای اعظم است}} | {{ب|تاریک شد به دیده چو شب، روز مردمان|گویا غروب نیّر مولای اعظم است}} | ||
{{پایان شعر}} | {{پایان شعر}} | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۱
ای دل فکار باش که ایّام ماتم است | ای جان سیاه پوش که ماه محرّم است | |
ای دیده! خون ببار دمادم که اهل دی | دانند آن دمی که غنیمت، همین دم است | |
زهری ز نو بریخت به کام جهانیان | جام هلاهلی که هلال محرّم است | |
باز این عزای کیست که دوران ز سر گرفت؟ | عالم چو موی ماتمیان، تار و درهم است | |
دوری ز غم رسید که لبریز شد ز خون | گر کاسۀ گدایی، اگر ساغر جم است | |
این حشرِ درد و داغ که هر سال نو شود | گر بیش خوانمش ز قیامت، همان کم است | |
رنگی ز گریه، دست مصیبت به آب ریخت | کز غم، جهان چو آینه یک چشم پُر نم است | |
بر آب داد، شهرت توفان نوح را | طغیان این سرشک که در چشم عالم است | |
اشکی کز این غم است به چشم جهانیان | در چشم لاله و گل این باغ، شبنم است | |
کم نیست بهر اهل ستم، روز رستخیز | این چوب انتقام که از گریه در نم است | |
در چرخ هم ز شعلۀ این درد سوزناک | خورشید، آتش دل عیسیّ مریم است | |
آن داغ تازه گشت که هر داغدیده را | درد و غمی که هست، در این داغ، مدغم است | |
تاریک شد به دیده چو شب، روز مردمان | گویا غروب نیّر مولای اعظم است |